Mijn weblog

Vincent van Gogh

Did Van Gogh die from cutting off his ear? No. Vincent Van Gogh, the Dutch painter who cut off his own earlobe in 1888, died on this date 29 July 1890, two days after shooting himself in the chest with a pistol. The postimpressionist painter suffered from depression and epileptoid seizures; to try to overcome the depression, he left home and moved to Arles, France. He was joined there for a time by Paul Gauguin. Though he was a prolific artist — he completed nearly 900 paintings, over 1,000 drawings, and 150 watercolors, plus letter sketches and graphic designs — Van Gogh succeeded in selling only one painting in his lifetime. Since his death, his paintings have been sold for many millions of dollars, including the Portrait of Dr. Gachet, which went for $82.5 million in 1990.

Vincent Willem van Gogh (Zundert, 30 maart 1853 – Auvers-sur-Oise, 29 juli 1890) was een Nederlands kunstschilder. Zijn werk valt onder het postimpressionisme, een kunststroming die het negentiende-eeuwse impressionisme opvolgde. Van Goghs invloed op het expressionisme het fauvisme en de vroege abstractie was enorm en kan worden gezien in vele andere aspecten van de twintigste-eeuwse kunst. Het Van Gogh Museum in Amsterdam is gewijd aan het werk van Van Gogh en zijn tijdgenoten.

Van Gogh wordt tegenwoordig gezien als één van de grote schilders van de 19de eeuw. Deze erkenning kwam echter pas laat. Tijdens zijn leven werd maar één schilderij verkocht: De rode wijngaard (Poesjkinmuseum in Moskou). Anna Boch, een Belgische kunstenares en zus van zijn vriend Eugène Boch kocht het voor 400 toenmalige frank op de expositie van de Brusselse Les XX in 1890, een paar maanden voor Van Goghs dood.

Er verliepen maar drie jaar tussen zijn zwaarmoedige De Aardappeleters (1885) en de kleurenexplosie in het zuidelijke Arles (1888. Van Gogh produceerde al zijn werk in slechts tien jaar, voordat hij begon te lijden aan een zenuwziekte en zelfmoord pleegde. Zijn roem groeide na zijn dood snel.

Monarch vlinder

Zijn er vlinders die in de winter naar het zuiden vliegen, ja............de Monarch vlinder is de enige die in de winter zuidwaarts vliegt. Miljoenen vlinders komen elk jaar uit de Verenigde Staten en Canada naar Mexico om zich voort te planten. Ze arriveren eind oktober en vliegen begin maart weer terug. Natuurlijk is die lange reis niet mogelijk voor één vlinderleven.  De vrouwelijke koninginnen leggen de eieren in Mexico en de volgende generatie voltooid de migratie.

Hoewel vlinderverzamelaars de Monarch migratie voor tientallen jaren hadden bestudeerd , konden ze jarenlang  de plaats niet vinden, waar de vlinders hun eieren hadden gelegd. Totdat een  amateur vlinderverzamelaar  uit Mexico-stad in 1975 de winter habitat van de koninginnen ontdekten. Op de zijde van een berg vond hij zwermen van vlinders zo dik dat de bomen oranje waren in plaats van groen.

Deze vlinder komt veel voor in Noord-Amerika en Canada. Hij komt ook voor in Zuid Amerika en Nieuw Guinea. In Europa een enkele keer in Zuid Spanje en de Canarische Eilanden

Het is wonderlijk, dat zo'n klein vlindertje  met de brein van een speldeknop zich kan oriënteren op de zon gedurende een vlucht van duizenden kilometers. Wat een onvoorstelbaar vermogen.

Do butterflies fly south for the winter? Monarch butterflies do. The monarch is the only butterfly that makes a complete migration, heading south for the winter and returning north in the spring. Of course, since the round-trip is longer than a butterfly's lifespan, no single monarch butterfly completes the migration cycle. During the trip, female monarchs deposit eggs, and the next generation continues the migration. Although lepidopterists had studied monarch migration for decades, for many years they were unable to locate the spot where North American monarchs spent the winter. A textile engineer and amatuer lepidopterist who was living in Mexico City discovered the monarchs' winter habitat thirty-five years ago today, in 1975: about 10,000 feet up the side of a mountain he found swarms of butterflies so thick that the trees looked orange instead of green.

Hermitage Winterpaleis

The Hermitage is famous not only for its collections, but for its buildings, too. The most remarkable place among them belongs to the Winter Palace that served as the  principal residence of the Russian Emperors for 250 years. Together with the Admiralty, the General Staff and the Headquarters of the Guards Corps it forms a beautiful architectural complex of Palace Square that has become the architectural and historical centre of St. Petersburg.

Nog enkele dagen en de riviercruise Moskou - St.Petersburg is ook weer verleden tijd. Vanmiddag ben ik naar de Hermitage geweest. Ik was blij dat ik in de rolstoel daar naar toe kon, er stonden lange rijen mensen te wachten. Binnen kon je met al die mensen  geen mooie foto's maken. Maar ik heb toch een enkel plaatje kunnen schieten vanuit mijn rolstoel en een goede indruk gekregen van dit prachtige museum.

Het Winterpaleis is tegenwoordig het hoofdgebouw van het museum de Hermitage en was sinds de 18e eeuw de officiële residentie van de tsaren. In 1837 verwoestte een brand vrijwel de gehele inrichting. Nicolaas liet één en ander reconstrueren waaronder het bijzondere trappenhuis dat uitkomt aan de kant van de Neva.

Elk jaar op 6 januari schreed de tsaar over deze staatsie- of Jordaantrap naar beneden voor een symbolische doop in de Neva om de doop van Christus in de Jordaan te gedenken. Kort na de revolutie in 1917 riepen de nieuwe leiders het paleis uit tot staatsmuseum.

De Hermitage is een van de grootste en beroemste musea ter wereld. Drie van die gebouwen rijgen zich op de Paleiskade aaneen naast het Winterpaleis. de Kleine Hermitage, de Oude Hermitage en het Hermitage theater. Niet zichtbaar is de Nieuwe Hermitage uit 1851. Tegenwoordig bezoeken ca. 4 miljoen mensen per jaar de Hermitage. Het is niet mogelijk in één dag de Hermitage met haar oppervlak van ruim 100.000 m2 te kunnen bezichtigen.

De ruimte en de rijkdom van de Hermitage is overweldigend. Ik noem hier een paar van de prachtige zalen. Direct aan de Paardetrap grenst de Veldmaarschalkzaal, die gevolgd wordt  door de Peterzaal, waarvan de wanden zijn bespannen met 19e eeuwse wijnrode  zijde, bestikt met zilver.

De 1000 m2 grote wapenzaal met zijn imposante goedkleurige zuilen  heeft zijn naam te danken aan de reusachtige kroonluchters waarop de rijkswapens van het Russische gouvernement prijken. Hierna kom je in de Heldengalerij uit 1812. Ruim 330 portretten van Russische helden uit de oorlog tegen Napoleon zijn hier afgebeeld.

In de Kleine Hermitage neemt de Paviljoenzaal vrijwel de hele etage in beslag. Een bezoekersmagneet in de Oude Hermitage is de zaal waar Leonardo da Vinci's Madonna Litta en Madonna Benois te bewonderen zijn. Ook in de andere zalen is de keuze overweldigend. Ik zag  buiten de Italiaanse collectie ook een Spaanse, Vlaamse en Hollandse kunst hangen. Een andere zaal  herbergt enkele van de belangrijkste doeken van Rembrandt, waaronder de tgerugkeer van de  verloren zoon, Flora en de beroemde weergave van Danae. Kunst van de 19e en 20ste eeuw is op de derde etage te zien. Claude Monet, Renoir, Degas, Cezanne, Van Gogh, Gauguin en Matisse. En natuurlijk ruim 30 doeken van Picasso en sensuele beelden van Rodin.

De Hermitage is echter meer dan alleen een schilderijencollectie. Het museum heeft ook een Egyptische collectie en een afdeling van antieke  beelden  en een omvangrijke munten- en cameeëncollectie. "Hermitage" betekent Kluizenaarsverblijf. 

St.Petersburg - Leningrad

Het is een bewolkte dag wanneer we om 8 uur 's morgens aankomen in St.Petersburg. Om 8.15 is het vertrek voor de stadsrondrit.  Van een uitgebreid ontbijt heb ik reeds in mijn hut kunnen genieten. Nu is het wachten tot er iemand komt die mij met de rolstoel naar de bus brengt. Met het ouder worden raak je eraan gewend om steeds meer te gaan strooien, ook in dit geval kwam de hulp bij wijze van spreken uit de lucht vallen.    

Ook de regen  komt met bakken uit de lucht en zodoende krijg ik een sombere indruk van een van de mooiste steden van de wereld. Over een periode  van twee eeuwen slaagden de bouwmeesters erin om van St.Petersburg een bijzondere stad te maken. De binnenstad met haar 2400 historische panden staat op de Werelderfgoedlijst van Unesco. 

De boottocht over de veertig kanalen met de prachtige bruggen en gebouwen die ik voor deze middag heb besproken, werd mij afgeraden, was te gevaarlijk voor mij om in die lage boot te komen. Gelukkig gaat de Folklore show van deze avond voor mij wel door.

St.Petersburg werd op 27 mei 1703 gesticht door Peter de Grote om de oude door Ivan de Verschrikkelijke ontvolkte hanzestad Novgorod als 'venster op het westen' te  vervangen en werd toen de hoofdstad van Rusland. De stad is niet vernoemd naar haar stichter, maar naar de apostel Petrus, de beschermheilige van de stad.

Tijdens de tweede wereldoorlog moest St.Petersburg de naam was toen Leningrad de moeilijkste periode in haar bestaan doormaken; de 900 dagen durende blokkade, van september 1941 tot januari 1944. De Duitsers kwamen de stad niet in maar Leningrad werd van de rest van het land afgesneden. Verzwakt door de honger, bevriezend door de ijzige kou, waren de mensen gedoemd  te overleven in de enorme stad, waar de electriciteit uitgevallen was en de watervoorziening niet meer werkte. Via de route over het bevroren Ladogameer lukte het de stad te bevoorraden. Pas in januari 1943 werd de blokkade doorbroken door een smalle bres te slaan in de omsingeling, maar pas een jaar later lukte het om de vijand helemaal te verslaan.

Het herdenkingscomplex voor de moed van de ongebroken Leningraders bevindt zich op de Piskarjovka begraafplaats, waar de grootste massagraven liggen. Hier zijn 450 duizend burgers begraven die van honger en gebrek omkwamen. In totaal zijn er bij de blokkade meer dan 1 miljoen inwoners en verdedigers van de stad om het leven gekomen: hiervan werden er 20 duizend bij bombardementen gedood.

Geen één Russische stad is zo beroemd om haar nachten als St.Petersburg. De periode van de zomerzonnewende brengt de "Witte nachten" met zich mee, als de lange dagen en de korte nachten  van half juni tot begin juli  bijna onmerkbaar in elkaar overgaan. Wat te maken heeft  met de geografische  ligging  op 60 gr. noorderbreedte. De vermaardheid van deze nachten heeft  Petersburg te danken aan de dichter Aleksander Poesjkin, die ze voornoemde naam gaf in zijn verzen en hun magische stemming zo weegaloos beschreef. Poesjkin bracht deze nachten dikwijls door met kaarten. Een paar plekken waar hij zelf zijn geluk in het spel of in de liefde  beproefde, duiken op als plaatsen van handeling in zijn werk.

Ook in het werk van Fjodor Dostojevski zijn autobiografie en fictie met elkaar vervlochten een melancholische liefdesverklaring aan de stad in het hoge Noorden en een van de mooiste romantische verhalen van de wereldliteratuur is zijn vertelling  Witte nachten (1848)

Aleksandr Sergejevitsj Poesjkin 1799-1837  je komt hem op de mooiste plekjes tegen. Op pleinen , in afgelegen hoekjes van betoverende parken en tuinen, zit hij rustig op een bankje te dromen.

De orthodoxe kerk in Rusland heeft een geschiedenis van meer dan duizend jaar. Volgens de overlevering liet de Kievse vorst Vladimir de Heilige in 988 al zijn onderdanen dopen in de Dnjepr.

Tegenwoordig nog maakt een orthodoxe kerkdienst op een buitenstaander de indruk van een gebeurtenis uit een andere wereld,

Elke zondag en op vele andere dagen kun, je  de sfeer en toewijding  en aanbidding  beleven  die in Rusland zo diep geworteld is.

De orthodixe kerkdienst verschaft eerder een mystieke contemplatie dan een dogmatische leer en is, ondanks alle regels, eerder   drama dan ritueel.

Ook al begrijp je niets van  het kerk-Slavisch  en daarmee de inhoud van de liturgie, dan nog  kan je hier het best beseffen wat de dichter  Fjodor  Tjoettsjev bedoelde: Rusland is met het verstand  niet te bevatten, in Rusland kan men slechts geloven.

Petershof de zomerresidentie van Peter 1 (1705) is een van de bekendste eninteressantste voorsteden van St.Petersburg.Tot het reusachtige complex  van parken en kastelen, 29 km  ten westen  van de stad, behoren tien parken, die alle even mooi zijn. Echt mooi wordt het complex van Petershof door de fonteinen.

Catharinapaleis is nu een museum. De voorgevel  van een van de mooiste barokpaleizen  van Europa  wordt levendig  door de kolossale zuilen, de pilasters,

de atlanten en de versieringen aan de vensters.

Joesoepovpaleis (GEEN FOTO) In dit paleis aan de Mojka werd in de nacht van 16 december 1916 Grigorij Raspoetin vermoord, wat de proloog was tot de revolutionaire gebeurtenissen in 1917.

Mandrogi

Om 11 uur komen we aan in Mandrogi,  iedereen gaat van boord voor een wandeling en een bezoek aan het Vodkamuseum Ik kan nog steeds niet ver lopen. Maar de dokter heeft er voor gezorgd dat  een paar matrozen  mij in de rolstoel van de trap afdragen en aan de wal brengen.

De huizen van Mandrogi zijn allemaal van hout met mooi houtsnijwerk in oud Russische styl. Maar de zandwegen zijn hobbelig en met de rolstoel daarop rijden is geen pretje. Ik blijf in gezelschap van een paar Russische studentes rustig afwachten hoe dit avontuur verder zal verlopen. Aan de overkant van het grasveld waar we zitten, is een mooi houten huis met een grote witte tent ernaast.  We krijgen de mededeling dat we voor de lunch naar de tent moeten. Een van de mannelijke passagiers ontfermt zich over mij en rijdt mijn rolstoel over het grasveld naar de tent. Er staan lange tafels met  banken ervoor. Er wordt gedanst en gezongen met begeleiding van snaarinstrumenten door Russische mannen en meisjes. Er is een barbecue en er wordt door iedereen flink gegeten.

Na een uurtje is het weer tijd om mij terug te brengen,  blijkbaar is het een uitdaging om over een hobbelig grasveld zo hard mogelijk te rijden en ik ben opgelucht als ik eindelijk heelhuids weer aan boord ben. Terug in mijn hut, lees ik op het programma, dat iedereen om 2.15 uur weer aan boord moet zijn. Verder om 4 uur een lezing in de Svir bar, 's avonds Kapiteinsdiner in het Wolga restaurant. Daarna nog een Muzikaal intermezzo in de Panorama Bar. Een documentaire over de Hermitage in de Neva bar. En een muzikale avond in de Svir bar. Die avond een uitgebreid kapiteinsdiner, waarbij de kapitein  met elk van de 240 gasten persoonlijk met een glas champagne toast en op de foto wordt gezet, tsja je moet wat voor je gasten over hebben en niet te vergeten de fotograaf die er dankbaar gebruik van maakte, zag de volgende dag in de gang een paar honderd van diezelfde foto's hangen, nee ik heb die foto niet gekocht.

Het Onegameer is een meer in het westen van Rusland en na het Ladogameer het grootste meer van Europa. De oppervlakte bedraagt 9619 km2. De grootste diepte is 127 meter. De rivier de SVIR verbindt het meer met het zuidwestelijker gelegen Ladogameer.

Aan de zuidwestelijke oevers van het Onegameer leven de noordelijke Wepsen, een klein volk dat een aan het Fins verwante taal spreekt (Wepsisch) Aan de oostoever van het meer werden ten zuiden van de monding van de Vodla in de 10e eeuw belangrijke petrogliefen ontdekt. Deze zijn circa 6000 jaar oud en worden toegeschreven aan de voorouders van de huidige Wepsen en Finnen.

Het Ladogameer is het grootste meer van Europa. Het ligt in Noordwest-Rusland, ten noordoosten van Sint-Petersburg. De oppervlakte is 17.700 km2. Het meer meet 219 kilometer van noord naar zuid en is gemiddeld 83 kilometer breed.In het meer liggen ongeveer 660 eilanden, die tezamen een totale oppervlake van 435 km2 hebben.  Het meer wordt gevoed door de Svir, die het water van het Onegameer aanvoert, en door een reeks rivieren die vanuit de oostelijke Finse Merenvlakte komen.

De oevers van het meer zijn in het noorden hoog en rotsachtig en in het zuiden laag en moerassig.

With a lengt of 215 km, the river Svir connects the two largest lakes in Europa, Lake Ladoga in the west and Lake Onega in the east. The landscape along the river enchants each an every passenger.The landscape on the riverbank varies from forested cliffs to green marshlands. The first settlements were built along the banks of the river over 5,000 uears ago.

The region was and still is an important source of timber for Russia, and even today those who live on its banks are mainly employed in wood processing.

A small village of Mandrogi is a romantic vision from the past. The village has been recently created by men of enterprise and artistic taste as tourist attractions. their cosy log cabins designed in old Russian style attract visitors who can enjoy here the fanciful woodcarving, visit a museum of samovars, buy some souvenirs made by local craftsmen and have a good meal with Russian vodka or tea.

The history of the place is not so romantic. There used  to be a settlement of Veps (Karelian people). In the days of the last war it was occupied by the Germans, the population was interned never to return and the place became desolate. In the 1960s sand was obtained here but the workers left the village when the quarries were closed. Today the population is small, yet industrious and interprising. The head of the community says there are some Veps (descendants of the natives) among them. Mandroga means "pine-trees on the bog" in the Veps language.

Onegameer en museumeiland Kizji

Nu enige maanden later wil ik de laatste zes dagen van de riviercruise Moskou - St.Petersburg beschrijven.

Het was niet allemaal kommer en kwel. maar ik was plotseling wel heel erg afhankelijk geworden.

Van de boot kreeg ik een rolstoel te leen. Daar werd ik 's avonds mee naar het Volga restaurant gereden door één van mijn disgenotes.

De volgende dag deden we Kizji aan, had me daar erg op verheugd, maar van boord gaan was voor mij absoluut onmogelijk.

 

Het museumeiland 'Kizji' is het hoogtepunt in het Onegameer. Het belang van het 6 km lange eiland

komt tot uiting in een openluchtmuseum waarvan dé attractie de 37 m hoge transfiguratiekerk is

met zijn 22 houten koepels op vijf niveaus (niet te bezichtigen) Het is één van de hoogste houten constructies ter wereld. Gebouwd omstreeks 1714.

Dit wonder van het Noorden staat op de erfgoedlijst van de Unesco, net als de Maria-Bescherm-en-Voorspraakkerk ernaast. Beide kerken beschikken ook over waardevolle iconostasen. 

Het eiland wordt omgeven door een paar duizend andere eilanden, maar ik zag vanuit het grote raam in mijn hut alleen maar water en struikgewas. Een Russische studente maakte voor mij met mijn camera deze foto's.

Kirilov -Goritsi - Beloe Lake

Nadat we het Rybinsky stuwmeer hebben verlaten, varen we richting het Witte meer.

Het aan de oever gelegen Kirill-Beloserski-klooster in Goritsi werd in het jaar 1397 door de later heilig verklaarde  monnik Kirill gesticht, die hier naartoe kwam uit het Simon-klooster van Moskou  om een nieuw leven te beginnen. Het is echter niet dit klooster wat we vandaag gaan bezoeken, maar het klooster van St.Cyril aan het Witte Meer. De bus staat aan het eind van de weg en is nog onzichtbaar, er zijn heel veel kleine marktkraampjes, de weg loopt steil omhoog en het lopen kost me moeite. Het is een warme zonnige middag als we over een hobbelige zandweg naar het kleine plaatsje Kirilov rijden.

Aan weerskanten zie ik uitgestrekte korenvelden, de goudgele korenaren bewegen zachtjes in de wind,

mijn gedachten dwalen af naar een zomer heel lang geleden, blauwe korenbloemen en rode papavers, een déjà vu?

Het is maar 8 km rijden, het plaatsje bestaat uit een aantal armelijk uitziende houten woningen. We stoppen op een landweggetje.  Het is een wandeling van een kleine 10 minuten naar het klooster.

Maar het lopen gaat me niet goed af, als we bij het klooster komen, gaat de zandweg over in ongelijke ronde kinderkopjes, ik voel een stekende pijn in mijn knie. Probeer toch verder te lopen, een aardige heer ondersteunt mij, maar het lopen gaat steeds moelijker, ik probeer nog foto's te maken en ga daarna op een bankje zitten. De zon brand genadeloos, vlakbij is het museum van het klooster, ik strompel naar binnen, het is er heerlijk koel ze verkopen allerlei souvenirs ik koop een boekje zodat ik mij niet schuldig voel om er even te gaan zitten.

Een uurtje later komt Valeria een Russische studente (wiens vakantiejob bestaat uit begeleiding van de passagiers) mij zoeken, het is tijd om naar de bus te gaan. Ik verbijt de pijn, ik heb geen keus, de boot vertrekt om 4 uur richting Kizhi! De weg is te smal voor de bus, zodat we weer het laatste eind moeten lopen. De weg naar beneden loopt nu makkelijker en de marktkraampjes zien er gezellig uit. Ik koop een gehaakt linnen shirt, van 10 euro,  prachtig gemaakt en belachelijk goedkoop, maar het meisje was dolblij, dat ik het kocht. Er hangen ook heel veel bontjassen, capes en mutsen. Als ik eindelijk bij onze boot ben aangekomen, is die verplaatst, er ligt nu een andere boot aan de kant van de kade, ook zijn er winkels uit het niets verrezen het krioelt er van de mensen, want er is van alles te koop het is een gezellige drukte. Ik koop de Fairy Tales van Pushkin en een tablet Russische chocola. Daarna loop ik door de ingang van de vreemde boot, waar aan de andere kant een loopplankje ligt naar onze boot en mijn hut.

Ik lees het programma voor die avond 19.30-21.15 Piratendiner in het Volga/Neva Restaurant. 'Gebruik uw fantasie en kom verkleed als piraat'. Ik voel niets voor dat piratengedoe, besluit om daar niet aan mee te doen. Verder is er Pianomuziek in de Panorama bar. Concert in de Svir bar. Film "My Fair Lady" Neva Bar. En muzikale avond in de Svir bar.

Ik kijk op mijn horloge, en zie dat het bijna 4 uur is en ja hoor even later klinkt er weer muziek door alle luidsprekers en varen we  verder over het Witte meer.

Die avond na het piratendiner, bij het opstaan van de tafel, krijg ik hevige pijn in mijn been, een disgenote loopt met mij mee om mij te ondersteunen, maar voor ik aan het eind van het Volga restaurant ben, zak ik in elkaar. De dokter wordt erbij gehaald, ze dragen mij naar de spreekkamer, ik krijg een injectie voor de pijn + medicijnen. Daarna word ik in een blauw zeil gewikkeld  en vastgeknoopt waarna er 4 matrozen worden opgetrommeld die mij de trap op moeten dragen naar mijn hut. Want er is geen lift op de boot en zo komt er na 6 dagen een abrupt einde aan mijn vakantie, midden in Rusland op de rivier de Wolga.   

When we dock at Goritsy the first thing we notice is a very dilapidated Chuch of the Resurrection which is situated on the banks of the river. However, we are going to visit the Kirillo-Belozersk monastery, in the village of Kirilov 8 km away.The monastery of St.Cyril on the White Lake was one of the largest and famous monasteries in Russia and was converted into a museum at the beginning of the 20th century. History tells us that one day a monk from Moscow named Cyril had a vision of a Blessed Virgin in which she told him to head north and to found a monastery.Thanks to Cyril it was nog simply a monastery but it also served as a northern bastion which protected and defended the territory under Moscow's control. Cooperating in this way with Moscow meant that the monastery not only received generous donations it also gained political influence. During the middle of the 18th century the monastery reached the zenith of its power and influence possessing 20.000 serfs, 400 villages, huge amounts of property and a salt mine. But greed, bad management and corruption led to its decline and fall at the end of the 18th century. During the Civil war the monastery supported the White Guards in the hope of conquering the atheistic Bolsheviks. When the counterrevolution failed the monastery's bishop was shot dead by the Red Guards.

The new government placed the monastery under state control and opened a museum of Local History on its grounds in 1923. In 1969 the Soviets officially declared the monastery a museum and thus ensured that it will continue to receive financial support and undergo restoration.

Yaroslavl

The almost thousand year history of Yaroslavl, one of the most beautiful towns of Middle Russia,

contains legends, facts and monuments, which give pictures of different cultures that developed and reached their peak on the banks of the Upper Volga. Around the menacing walls of the monastery - it was once rich and influential and during the Time of Troubles for a short time became the political centre of Russia - there are many festive churches. In their bright colours and splendid decoration there is more of the Joie de vivre and active energy of a big city than of the Orthodox spirit of asceza. The seventeenth century experienced rapid development of commerce and trades. Following a chain of inside and outside conflicts, the Muscovite state for a while succeeded in bringing together the gentry, church and trading class, finding its own way to economic prosperity. This way, however, was later abandoned by Peter the Great, who made the country move in a different direction.  Nevertheless, the seventeenth century proved to be the golden age of Yaroslavl, manifesting itself in the town's appaerance in all diversity.

The Church of Elijah the Prophet, now standing in the centre of Soviet square, is another monument of early trading quarter architecture. It was commissioned in 1647-1650 by wel-known in the seventeenth century fur buyers, Anikei and Niphantei Skripins, whose influence reached the couths of the tsar and patriarch. Originally it was surrounded by a country estate at the intersection of the main streets of the Earthen Town. Together with the stone fence, dwelling houses and pantries of the Skripins it made a single complex. Following reconstruction in Yaroslavl carried out in compliance with the 1778 plan, the location of the magnificent church was in the centre of the administrative square now and became one of the town's architectural dominants. The church combines the austere simplicity of Old Russian town cathedrals and the pectoral asymmetrical but strictly balanced spatial composition. The reserver facades of the main chapel well contrast with the festive looks of the side-chapels, thotiered galleries and porches. The church walls, plane and even menacing from the outside, are covered with beautiful and cheerful murals on the inside. They were painted in 1680 by fifteen mural painters under the tutelage of the renowned masters from Kostroma. Gury Nikitin and Sila Savin. The walls are covered with six rows of frescos: the lower tier is ornamental, while the rest five rows illustrate the lives of the prophets, Gospel stories, deeds of the apostles and the likewise. Unlike the St.Nicholas Church of Nedeya with its separately placed icons, frescoes here are not separated from one another and the story smoothly develops, gradually taking visitors'eyes all around the church. The entourage and details of the background are no less significant than Bible legends, which either add to them pictures from Russian everyday life or just borrow the exotic settings of foreign art. The painted perspective portals, the tiled frieze of the gallery and the carved and gilded eighteenth century icon stand, including icons from the local (lower) tier made between the 1670s and 1680s, are all of the highest quality. Such are the representations of Elijah the Prophet and John the Baptist free both in composition and colour, the Holy Sign with its fine miniature painting, etc.

Jaroslavl is een stad in het oosten van Europees Rusland aan de rivier de Wolga, op ongeveer 250 kilometer ten noordoosten van Moskou. Het historisch centrum van de stad, rond de samenvloeiing van de Wolga en de Kotorosl, staat op de UNESCO Werelderfgoedlijst. De stad is onderdeel van de Gouden Ring van Rusland.

De huidige stad ligt op 7 kilometer ten noordoosten van de vroegere Vikingplaats Timerjovo uit de 8e of 9e eeuw. Voor de komst van de Slaven woonden op de plaats van het huidige Jaroslavl sprekers van Finoegrische talen. Jaroslavl zou volgens oude bronnen zijn gesticht in 1010 door Jaroslav de Wijze als een steunpunt van het vorstendom Rostov (een rijk dat voor het eerst wordt genoemd in 1071) tegen invallen vanuit het noorden over de Wolga. Volgens een legende stichtte Jaroslav de stad, nadat deze hier persoonlijk een sterke berin zou hebben verslagen. Deze legende leeft voort in het wapen van de stad, waarop een staande beer staat afgebeeld met een hellebaard in haar rechterhand. Ten tijd van het Kievse Rijk was Jaroslavl een van de oostelijkste steden van het rijk. In 1218 werd Jaroslavl de hoofdstad van het onafhankelijke Vorstendom Jaroslavl, dat zich iets eerder van het vorstendom Rostov had afgesplitst. De stad pntwikkelde zich mede daardoor tot een rivierhandelscentrum, waar veel handelaren en handwerkers naar toe trokken en waar in die tijd ook de eerste kerken en kloosters ontstonden. Tijdens de Mongoolse invasie in Rusland, werd de stad verscheidene malen platgebrand. Tijdens de Tataarse invasie van 1238 werd de stad bijna volledig verwoest. De stad werd echter steeds weer opgebouwd en wist haar positie als handelsstad te behouden. In 1463 kwam de stad onder het bestuur van Moskovië te staan.

Afvaart

Het was een warme zonnige namiddag, een blauwe lucht met hier en daar wat wolken.  Uit alle speakers van het schip klonk vrolijke muziek bij de 'afvaart' om halfzes.  Het was een heel speciaal moment, iedereen stond langs de railing toen we Moskou achter ons lieten. Nu begonnen we dus echt aan de 3530 kilometer lange cruise over de  Wolga met 13 sluizen en twee grote meren. Het kunstmatig aangelegde Rybinskmeer en  het Onegameer met een oppervlakte van 9.549 km2.

Om kwart voor zeven stond er een welkomstcocktail op het program met  aansluitend daarop het Wolga restaurant voor het diner. De Russische wijn, zowel de rode als de witte waren uitstekend, zodat ik de hele cruise geen andere gedronken heb. Na het 5-gangen diner, ging ik eerst maar eens op  een ontdekkingstocht door de diverse gangen, trappen, bars en restaurants,  ik liep van de Svir Bar, een hele lange gang door  naar de Panorama Bar, die vrijwel helemaal vooraan op het schip was en heel prettig, dicht bij mijn hut. Er klonk gezellige piano muziek, maar besloot toch maar om op tijd te gaan slapen.

Dag 4

Als eerste bezienswaardigheid die ochtend rijst de klokkentoren van Kaljazin  70 mtr omhoog uit het  water. 

In de namiddag aankomst in Ouglitch, de stad maakt deel uit van de in de hele wereld bekende Gouden Ring, zogenoemd vanwege de gouden koepels van de Oud-Russische kerksteden, die ten noordoosten van Moskou staan. De plaats werd gesticht in 1148. In deze stad bevond zich de lievelingsverblijfplaats van Ivan de Verschrikkelijke. Aan het einde van de 16e eeuw begon Ivan na de dood van zijn geliefde vrouw Anastasia te lijden aan hevige paranoia. Ivan vormde Rusland daarop tot een ware politiestaat. Dit werd gevolgd door de Tijd der Troubelen, waarbij het land werd geregeerd door Ivans geestelijk gehandicapte kleinzoon Fjodor en regent Boris Godoenov. Ivans laatste vrouw Maria Nagaja en zijn jongste, doodgewaande zoon Dimitri worden verbannen naar het Kremlin van Oeglitsj.

Het was daar in de tuin dat tsarevitsj Dimitri Ivanovitsj de dood vond, waarschijnlijk in een vlaag van razernij vermoord door zijn vader, waarmee een einde kwam aan het geslacht van de Varjagen. Op deze plek werd in 1692 ter nagedachtenis de heilige Demitrius-Bloedkerk (Dmitri-na-Krovi Kerk) gebouwd.

We bezoeken de Kathedraal van de Transformatie en de Kerk van Tsarevitch Dimitri. Aan het einde van de middag, vertrekken we richting Yaroslav. Ook nu weer klonk er vrolijke muziek bij het wegvaren.

Nog  circa 80 km vaart het schip verder op de Wolga, dan keert het in het enorme Rybinsker stuwmeer naar het noorden. Het stuwmeer telt bijna 4580 km2 en heeft een gemiddelde jaarlijkse diepte van slechts 5 meter. Ongeveer 700 dorpen, tientallen kerken en drie kloosters zijn verzonken in dit 'Russische Atlantis', zo'n 15.000 mensen werden gedwongen te verhuizen. Een kerk steekt tot op heden boven het water uit en het verhaal doet de ronde dat de klokken als bij toverslag begonnen te luiden toen de waterstand steeds hoger werd.

Dag 5.

's Morgens aankomst in Yaroslavi. Tegen het eind van de 17e eeuw was Jaroslav een van de grootste steden van het Russische rijk en een centrum van ambachten, handel en cultuur.  Het is één van de mooiste steden van het oude Rusland, vooral geliefd om de verschillende prachtige kerken. We bezoeken o.a. de kerk van de profeet Elias.

Bijna onoverzienbaar zijn de pracht en de veelvoud van de Fresco's en wandschilderingen uit de 17e eeuw in de belangrijkste ruimte en de galerijen van de Profeet-Eliaskerk.

Hierna gaan we voor de lunch weer aan boord en in de namiddag varen we weer langs de oevers van de Wolga verder.

Kremlin

6.45 - U wordt gewekt door de radio, stond op het Dag Program van de 28e juli 2009.

Maar het bleef stil, het arme speakertje had het lef niet om een geluid te laten horen na mijn hardhandige reactie van de avond ervoor.  Maar die gedachte was een illusie, bleek 's middags toen om 17.50  "de stem" door het speakertje de uitgebreide veiligheidsvoorschriften aan boord voor ging lezen.

Het ontbijt was van 7:00-9:00 in het Volga Restaurant

en 9:00 - Vertrek van de excursie naar het  Kremlin en het wapenmuseum.  Verder zou er een welkomstcocktail in de Svir Bar zijn om 18.45 en Piano Muziek om 16.30 en 21.30 in de Panorama bar, die bar lag vlak bij mijn hut.

22.00 Concert van de boordmuzikanten in de Svir Bar en 23.00 Live Dance Music met Oleg en Vladimir in de Svirbar. En verder las ik 17.30  iedereen aan boord  voor de AFVAART!!

Maar nu eerst de excursie naar het Kremlin met de indrukwekkende muren en vele torens, het hele territorium van het Kremlin met de Kremlin- kathedralen en paleizen zoals het Terempaleis, Facettenpaleis, Congrespaleis, Paleis van de Patriarch, Grote Kremlinpaleis. Het waren hele lange wandelingen maar er was veel te fotograferen. Daarna de excursie naar het wapenpaleis in het Kremlin met de grootste collectie schatten verzameld door kerk en staat van de middeleeuwen tot de 20ste eeuw met onder andere geborduurde jurken, rijtuigen, juwelen, kronen en tronen en 14 Fabergé-eieren. Er mocht niet gefotografeerd worden. Er waren geen liften en optimistisch als ik ben begon ik de vele brede trappen zonder leuning te beklimmen, kwam als laatste van ons gezelschap op de bovenste verdieping van het museum aan. Er stonden gelukkig overal banken, en ik was beslist niet de enige die bij de lange uitleg van al dit moois ging zitten. We hadden een microfoontje in ons oor zoals dat dikwijls gebruikelijk is in kerken en musea.

Er was te veel om  op te noemen, de koetsen met dat enorm grote achterwiel, je hebt geen idee als je zoiets op een plaatje ziet, dat zo'n wiel een stuk groter is dan jezelf. En de kleine draagkoetsen voor kinderen waren grappig.

En de enorme bijbels met juwelen en goud ingelegd, schitterende exemplaren, de één nog mooier dan de andere. Je keek je ogen uit.  Ruiters in harnas op een opgezet paard, waarvan de paarden ook een harnas aan hadden. De vele gouden cadeaus van buitenlandse landen,  onpractische grote gouden schalen van 70 cm doorsnee en ontelbare gouden borden en bekers en niet te vergeten de schitterende Fabergé eieren.

Ik kocht bij het verlaten van het museum maar een paar boeken, want het was te veel om dit alles in een paar uur in je op te nemen. Aan het eind van deze reis had ik zo'n 6 kg aan boeken in  mijn handbagage om mijn herinnering aan deze vakantie nog eens op te frissen.

Drie dagen Moskou, uren gelopen en heel veel gezien maar ik kan rustig stellen, dat ik het meeste nog niet heb gezien, zoals dit fraai rood-bakstenen Historisch Museum (Istoritsjeski moezei) uit 1875 dat ik alleen maar van de buitenkant heb kunnen bewonderen. Het is de taak van het museum  om de geschiedenis van het enorme rijk, van de oudste tijden tot het heden, te documenteren, o.a. met getuigenissen van de Russische  historie  zoals de Ruskaja Pravda, vermoedelijk het oudste wetboek van Rusland. Van 1986 tot 2002  werd het museum  grondig verbouwd. 42 prachtige tentoonstellingszalen zijn nu weer geopend, iedere zaal  overdadig vormgegeven in de stijl van de historische periode waar de tentoonstelling aan is gewijd.

The Moscow Kremlin is a unique monument of history and culture with its splendid creations of archecture and art.The Kremlin has always been the focal point of the growth of the Russian State, the stage of  any dramatic and glorious events. it is the heart of Russia het political and spiritual centre.

This architectural ensemble of rare beauty and character grew up gradually over the  centuries.

It is rightly called a "chronicle in stone". The first entries in this chronicle were made in 1147 by Prince Yuri Dologoruky (the Long-Armed) who ruled Moscow which  then covered only a part of the territory of the present Kremlin. Burnt down by the Mongol-Tatars in 1238, Moscow recovered and continued to grow. The oak walls of the Kremlin erected by Prince Ivan Kalita (the Moneybag) around 1340 defended what was now the capital city of  a principality which included many of the Russian lands. The first Assumption Cathedral erected in the Kremlin, a very small one, was build at the same time. The cathedral later became the main church of Russian orthodoxy.

The white-stone walls of the Kremlin erected in 1366-1367 issued a challenge to the powerful Mongol-Yatar overlords. An army assembled from the various Russian lands and led by Prince Dimitri Donskoy of Moscow marched out from the Kremlin against the Mongol-Tatars, and his victory in the Battle of Kulikovo of 1380 laid the foundations for the liberation of Russia from foreign dominion. The walls erected under Ivan III at the final collapse of this foreign overlordship. When he became an "autocrat", i.e., the head of a powerful, independent state, Ivan III began a largescale building programme in the Kremlin. As well as fortified walls and towers, he built the magnificent Hall of Facets, a new Assumption Cathedral, the Archangel and Annunciation Cathedrals, the Church of the Deposition of the Robe and the Ivan the Great Bell-Tower. This formed the splendid architectural ensemble in Cathedral Square, which at that time was completed in the south by the Treasury court where the grand prince's valuables were kept.

Ivan IV's adoption of the title of tsar was an important landmark in the history of Russia. He was crowned tsar in the assumption Cathedral in 1547. In the same year the chronicle mentions the Armoury. This now contains the collection of royal treasures and is the oldest Russian museum. Under Ivan IV the Russian state began to drive out its former overlords, the successors of the Mongol-Tatars. The world-famous Cathedral of St.Basil's (or Church of the intercession-on-the-Moat which is its official name) was erected by the Saviour (then Florov) Gate to commemorate the taking of Kazan.